KHUTBAH JUMAT I
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَمَرَنَا بِالتَّقْوَى، وَوَعَدَ الْمُتَّقِينَ بِالْجَنَّةِ وَالرِّضْوَانِ. أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.
أَمَّا بَعْدُ، فَيَا عِبَادَ اللَّهِ، أُوصِيكُمْ وَإِيَّايَ بِتَقْوَى اللَّهِ، فَقَدْ فَازَ الْمُتَّقُونَ
Ma’asyiral muslimin jamaah Jumat rahimakumullah,
Hayu urang sadaya sami-sami ningkatkeun katakwaan ka Allah SWT ku jalan ngalaksanakeun sagala rupi parentah-Na sareng ngajauhan sagala rupi larangan-Na. Sabab, teu aya bekel anu langkung saé anu tiasa urang bawa nalika urang nyanghareupan Allah, kajabi iman sareng katakwaan.
Jamaah Jumat anu dimulyakeun ku Allah,
Naha urang kantos ngabayangkeun, upami Malaikat Jibril sumping ka Rasulullah SAW sanés kanggo ngadugikeun wahyu, nanging kanggo maparin piwuruk ngeunaan kumaha urang kedah ngajalani kahirupan?
Tétéla, aya hiji hadis anu kacida nyentuhna kana manah. Malaikat Jibril kantos sumping ka Rasulullah SAW sareng ngadugikeun tilu piwuruk anu penting. Ieu tilu piwuruk sanés saukur naséhat, nanging mangrupi pangéling-ngéling kanggo unggal jalmi supados henteu kalalaworakeun ku kahirupan dunya.
Rasulullah SAW ngadawuh:
أَتَانِي جِبْرِيلُ فَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ، عِشْ مَا شِئْتَ فَإِنَّكَ مَيِّتٌ، وَأَحْبِبْ مَنْ شِئْتَ فَإِنَّكَ مُفَارِقُهُ، وَاعْمَلْ مَا شِئْتَ فَإِنَّكَ مَجْزِيٌّ بِهِ
Hartina: “Malaikat Jibril datang ka kuring, tuluy ngomong: He Muhammad, hirup sakahayang anjeun, sabab anjeun pasti bakal maot. Cintai saha waé anu anjeun pikahoyong, sabab anjeun pasti bakal papisah jeung manéhna. Jeung lampahkeun naon waé anu anjeun pikahoyong, sabab anjeun pasti bakal meunang balesanana.” (HR. Al-Baihaqi dina Syu’abul Iman, diriwayatkeun ogé ngaliwatan jalur riwayat anu sanés).
Jamaah Jumat rahimakumullah,
Hayu urang sami-sami ngalenyepan tilu piwuruk Malaikat Jibril kasebut.
Kahiji, Hirup Sakahayang, Nanging Sing Émut Yén Maot Pasti Bakal Datang.
عِشْ مَا شِئْتَ فَإِنَّكَ مَيِّتٌ
“Hirup sakahayang anjeun, sabab anjeun pasti bakal maot.”
Piwuruk anu kahiji ieu ngingetkeun ka urang yén kahirupan dunya téh ngan saukur samentawis. Sakumaha kuatna awak urang, sakumaha luhurna kalungguhan urang, sareng sakumaha seueurna harta anu parantos dikumpulkeun, sadayana moal aya anu tiasa ngahalangan datangna ajal.
Allah SWT parantos ngadawuh:
كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ۗ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ
Hartina: “Unggal nu boga nyawa pasti bakal ngarasakeun maot. Geus kitu, ngan ka Kami maranéh bakal dipulangkeun.” (QS. Al-Ankabut: 57).
Hayu urang tingali kanyataan anu aya di sabudeureun urang. Aya jalmi anu isuk-isuk masih kénéh digawé, heureuy sareng kulawargana, sareng ngarencanakeun kahirupan kanggo mangsa nu bakal datang. Nanging, dina soréna malah parantos ngagolér kaku di payuneun kulawargana.
Aya jalmi anu sibuk ngawangun bumi méwah, nanging henteu kantos nyiapkeun bekel kanggo kahirupan ahérat. Aya ogé anu kacida sibukna ngudag kakayaan, nanging hilap ngalaksanakeun kawajiban ka Allah.
Jamaah anu dipaparin rahmat ku Allah,
Maot henteu ngantosan urang sepuh. Maot henteu ngantosan urang beunghar. Maot ogé henteu ngantosan urang réngsé ngawangun bumi, ngaréngsékeun padamelan, atanapi ngaraosan mangsa pangsiun.
Ku kituna, ulah dugi ka urang ngundur-ngundur ngalaksanakeun salat, ngundur-ngundur tobat, ngundur-ngundur sedekah, sareng ngundur-ngundur nyuhunkeun dihapunten. Sabab, urang henteu terang iraha kasempetan hirup ieu bakal lekasan.
Kadua, Cinta ka Saha Waé, Nanging Sing Émut yén Hiji Waktos Urang Bakal Papisah.
وَأَحْبِبْ مَنْ شِئْتَ فَإِنَّكَ مُفَارِقُهُ
“Cintai saha waé anu anjeun pikahoyong, sabab anjeun pasti bakal papisah jeung manéhna.”
Piwuruk anu kadua ieu ngajarkeun ka urang yén teu aya hiji ogé hal di dunya anu salamina janten milik urang.
Urang nyaah ka sepuh, nanging dina hiji waktos urang bakal papisah sareng aranjeunna. Urang nyaah ka salaki atanapi pamajikan sareng ka putra-putri, nanging maot pasti bakal misahkeun. Urang nyaah ka rerencangan, padamelan, kalungguhan, sareng banda banda, nanging sadayana bakal urang tinggalkeun.
Allah SWT parantos ngadawuh:
الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ أَمَلًا
Hartina: “Harta jeung anak téh perhiasan kahirupan dunya, tapi amal kahadéan anu langgeng mah leuwih hadé ganjaranana di sisi Pangéran anjeun sarta leuwih hadé pikeun dijadikeun harepan.” (QS. Al-Kahfi: 46).
Jamaah Jumat rahimakumullah,
Sakumaha seueurna jalmi anu ayeuna pasea sareng dulur sorangan ngan ukur lantaran masalah warisan. Aya anu henteu silihtegur sareng tatanggana lantaran pasualan taneuh. Aya ogé anu mangtaun-taun nyimpen kanyeri hate sareng dendam ngan ukur lantaran omongan anu matak nyeri haté.
Padahal, urang sadayana nuju leumpang kana tujuan anu sami, nyaéta maot.
Kanggo naon urang nyéépkeun umur ku jalan ngeusi hate ku kabencian? Kanggo naon urang nganyenyeri jalmi anu dipikanyaah? Naha urang henteu émut yén dina hiji waktos urang pasti bakal papisah?
Ku margi kitu, salami masih aya kasempetan, hayu urang nyaah ka kulawarga, ngajénan sepuh, ngabagjakeun salaki atanapi pamajikan, ngatik putra-putri ku ajaran agama, sareng ngalereskeun hubungan sareng sasama manusa.
Ulah dugi ka nalika hiji jalmi parantos pupus, kakara urang sadar sakumaha berhargana ayana éta jalmi dina kahirupan urang.
Katilu, Lampahkeun Sakahayang, Nanging Sing Émut yén Sadaya Lampah Bakal Aya Balesanana.
وَاعْمَلْ مَا شِئْتَ فَإِنَّكَ مَجْزِيٌّ بِهِ
“Lampahkeun naon waé anu anjeun pikahoyong, sabab anjeun pasti bakal meunang balesanana.”
Piwuruk anu katilu ieu mangrupi pangéling-ngéling anu kacida tegesna, supados manusa henteu sambarangan dina ngajalani kahirupan.
Naon waé anu urang lampahkeun, sadayana aya dina pangawasan Allah SWT. Kahadéan sakedik-sakedik ogé moal aya anu mubadir. Kitu deui kalakuan goréng sakedik-sakedik ogé moal aya anu kaliwat tina itungan-Na.
Allah SWT parantos ngadawuh:
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ
Hartina: “Jadi, saha waé anu ngalakukeun kahadéan sanajan beuratna sagedé zarah, pasti bakal ningali balesanana. Jeung saha waé anu ngalakukeun kajahatan sanajan beuratna sagedé zarah, pasti bakal ningali balesanana.” (QS. Az-Zalzalah: 7–8).
Jamaah Jumat anu dimulyakeun ku Allah,
Dinten ieu urang ningali rupa-rupa kajadian di tengah-tengah masarakat. Aya jalmi anu teu weléh nyokot hak batur demi kauntungan pribadina. Aya anu nyebarkeun fitnah ngalangkungan média sosial. Aya anu nyalahgunakeun kalungguhan, ngalakukeun korupsi, bahkan ngahianatan amanah anu parantos dipercantenkeun ka anjeunna.
Maranehna meureun ngarasa aman lantaran teu aya manusa anu terang kana kalakuanana. Nanging, maranehna hilap yén Allah Maha Uninga kana sagala rupi perkara.
Malah, ramo-ramo urang anu ngetik koméntar dina média sosial, sungut urang anu ngagunjing batur, sareng panangan urang anu nyandak barang anu sanés hakna, sadayana bakal dipénta pertanggungjawabanana.
Ku margi kitu, hayu urang langkung ati-ati dina nyarios, damel, milarian nafkah, sareng campur gaul sareng sasama.
Ulah ngan ukur ngudag kasuksésan dina paningal manusa, nanging urang kedah ngudag kasalametan nalika nyanghareupan Allah SWT.
Ma’asyiral muslimin rahimakumullah,
Tina tilu piwuruk Malaikat Jibril ieu, aya tilu palajaran ageung anu kedah urang tanamkeun dina kahirupan.
Kahiji, sing émut kana maot, supados urang henteu kalalaworakeun ku kahirupan dunya.
Kadua, nyaah ka sasama manusa kalayan tulus, sabab unggal pasamoan pasti aya wates waktosna sareng bakal dugi kana perpisahan.
Katilu, jaga unggal lampah urang, sabab sadaya amal bakal dipertanggungjawabkeun di payuneun Allah SWT.
Hayu urang naros ka diri urang masing-masing: Upami dinten ieu mangrupi dinten panungtung dina kahirupan urang, naha urang parantos siap nyanghareupan Allah? Naha urang parantos nyuhunkeun dihapunten ka jalmi-jalmi anu kantos urang nyeri haténa? Naha urang parantos ngalereskeun salat sareng ngaraketkeun diri ku amal kahadéan?
Ulah ngantosan ajal sumping kakara urang janten jalmi anu hadé. Ulah ngantosan kaleungitan kakara diajar ngahargaan. Sareng ulah ngantosan kaduhung kakara ngamimitian tobat.
Mugia Allah SWT ngajantenkeun urang sadayana kalebet kana golongan hamba-hamba-Na anu salawasna émut kana maot, mampuh nyaah kalayan kasatiaan sareng kaikhlasan, sarta salawasna ngajaga unggal amal lampah dina kahirupan sadidinten. Aamiin ya Rabbal ‘alamin.
بَارَكَ اللَّهُ لِي وَلَكُمْ فِي الْقُرْآنِ الْعَظِيمِ، وَنَفَعَنِي وَإِيَّاكُمْ بِمَا فِيهِ مِنَ الْآيَاتِ وَالذِّكْرِ الْحَكِيمِ، وَتَقَبَّلَ مِنِّي وَمِنْكُمْ تِلَاوَتَهُ، إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ.
KHUTBAH II
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللّٰهُ. أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيْكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنْ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُوْلُهُ لَا نَبِيَّ بَعْدَهُ. اَللّٰهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ المُجَاهِدِيْنَ الطَّاهِرِيْنَ
أَمَّا بَعْدُ، فَيَا آيُّهَا الحَاضِرُوْنَ، أُوْصِيْكُمْ وَإِيَّايَ بِتَقْوَى اللّٰهِ وَطَاعَتِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ، وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى.
إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا. اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى سَيِّدِنَا إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ سَيِّدِنَا إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ كَمَا بَارَكْتَ عَلَى سَيِّدِنَا إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ سَيِّدِنَا إِبْرَاهِيمَ، فِى الْعَالَمِينَ إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ
اَللّٰهُمَّ اغْفِرْ لِلْمُسْلِمِيْنَ وَالْمُسْلِمَاتِ وَالْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنَاتِ. اَللّٰهُمَّ ادْفَعْ عَنَّا الْغَلَاءَ وَالْوَبَاءَ وَالطَّاعُوْنَ وَالْاَمْرَاضَ وَالْفِتَنَ مَا لَا يَدْفَعُهُ غَيْرُكَ عَنْ بَلَدِنَا هٰذَا اِنْدُوْنِيْسِيَّا خَاصَّةً وَعَنْ سَائِرِ بِلَادِ الْمُسْلِمِيْنَ عَامَّةً يَا رَبَّ الْعَالَمِيْنَ. رَبَّنَا اٰتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَ فِي الْاٰخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنَا عَذَابَ النَّارِ
عِبَادَ اللهِ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ. فَاذْكُرُوا اللهَ الْعَظِيْمَ يَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوْهُ عَلٰى نِعَمِهِ يَزِدْكُمْ وَلَذِكْرُ اللهِ اَكْبَرُ
Silahkan bergabung dengan kami di Grup Telegram, Wa, atau Facebook untuk mendapatkan materi terbaru dari KHUTBAHSINGKAT.com Sentuh 👉 GABUNG GRUP Kami menghimbau kepada pembaca untuk tetap mencantumkan penulis dan sumber sebagai bentuk amanah ilmiah dan penghargaan atas karya dakwah.





