KHUTBAH JUMAT I
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَنَا أَيُّنَا أَحْسَنُ عَمَلًا. أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيْكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ سَيِّدَنَا مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُوْلُهُ. اَللّٰهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِيْنَ.
أَمَّا بَعْدُ، فَيَا عِبَادَ اللّٰهِ، أُوْصِيْكُمْ وَنَفْسِيْ بِتَقْوَى اللّٰهِ، فَقَدْ فَازَ الْمُتَّقُوْنَ
Ma’asyiral muslimin rahimakumullah,
Hayu urang sadaya teras ningkatkeun katakwaan ka Allah SWT ku jalan ngalaksanakeun sagala parentah-Na sareng ngajauhan sagala larangan-Na.
Dina kasempetan khutbah Jumat ieu, hayu urang sasarengan ngalenyepan hiji kanyataan anu tangtos bakal kaalaman ku unggal manusa, nanging sok mindeng dipopohokeun. Kanyataan éta nyaéta maot. Beuki nambahan poé, beuki caket urang kana waktos pupusna.
Urang tiasa terang kana jadwal inditna karéta, jadwal hiber kapal udara, jadwal rapat, bahkan jadwal pakansi. Nanging, teu aya saurang ogé anu terang iraha waktos pupusna bakal sumping.
Aya anu pupus nalika yuswana masih ngora. Aya anu pupus nalika nuju damel. Aya anu pupus saatos ngaraosan tuang wengi sasarengan sareng kulawargana. Bahkan, aya ogé anu pupus nalika nuju ngarencanakeun kahirupanana di mangsa payun.
Maot mah henteu kantos nyuhunkeun idin. Henteu ngantosan dugi ka sepuh. Henteu ngantosan dugi ka janten beunghar. Henteu ngantosan dugi ka réngsé ngawangun bumi atanapi nganteurkeun murangkalihna kana jenjang rumah tangga. Allah SWT parantos ngadawuh:
كُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ الْمَوْتِ ۗ وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُوْرَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
Hartina: “Unggal anu boga nyawa pasti bakal ngarasakeun maot. Jeung saéstuna dina poé kiamat wungkul ganjaran aranjeun bakal dibikeun kalawan sampurna.” (QS. Ali Imran: 185).
Jamaah Jumat anu dimulyakeun ku Allah,
Ayat ieu ngélingan urang yén maot téh sanés saukur kamungkinan, nanging hiji kapastian.
Anu janten pasualan téh sanés naha urang bakal maot atanapi henteu, nanging naha urang parantos sayaga nalika maot éta sumping?
Mindeng pisan urang kalintang sibukna nyiapkeun kahirupan dunya. Urang getol usaha ngumpulkeun harta, ngawangun bumi, mésér kendaraan, ngudag kalungguhan, sareng ngarencanakeun kahirupan di mangsa payun.
Sadayana éta sanés hal anu lepat. Islam henteu ngalarang umatna janten beunghar sareng suksés. Nanging, ulah dugi ka kasibukan ngudag dunya nyababkeun urang mopohokeun persiapan pikeun kahirupan ahérat.
Urang rajin ngéndahkeun bumi, nanging hilap ngéndahkeun amal ibadah. Urang hariwang nalika saldo tabungan ngurangan, nanging teu kantos hariwang nalika pahala ngurangan lantaran dosa.
Urang sieun kaleungitan padamelan, nanging henteu sieun kaleungitan kasempetan pikeun tobat.
Padahal, unggal detik anu kaliwat saéstuna ngadeukeutkeun urang kana maot. Rasulullah SAW ngadawuh:
أَكْثِرُوا ذِكْرَ هَاذِمِ اللَّذَّاتِ
Hartina: “Perbanyak ku aranjeun nginget kana perkara anu megatkeun sagala kanikmatan, nyaéta maot.” (HR. Tirmidzi, no. 2307).
Naha Rasulullah maréntahkeun urang supaya nginget kana maot?
Margi ku nginget kana maot, haté anu teuas tiasa janten leuleus, karakusan kana dunya tiasa ngurangan, sareng urang bakal langkung sumanget ngalaksanakeun amal kahadéan.
Jalma anu salawasna émut kana maot bakal langkung ati-ati dina nyarios. Anjeunna henteu gampang nganyenyeri batur, henteu gampang ngadu domba, henteu resep nyokot hak batur, sareng henteu ngarasa reueus ku kasombonganana.
Margi anjeunna sadar yén dina hiji mangsa, sagala hal anu dibanggakeunana bakal ditinggalkeun.
Jamaah Jumat rahimakumullah,
Aya hiji kanyataan anu sering urang tingali di tengah-tengah kahirupan masarakat.
Nalika aya saurang jalma pupus, kulawarga, tatangga, sareng rerencangan sumping nganteurkeun jenazahna ka tempat pamakaman.
Imah anu tadina ramé, ngadadak pinuh ku cipanon kasedih. Kendaraan anu tadina dibanggakeun, ayeuna ngan ukur ngajugrug tanpa anu gaduh. Kalungguhan anu tadina diparebutkeun, ayeuna henteu deui aya hartina.
Harta anu dikumpulkeun mangtaun-taun, ahirna diwariskeun ka ahli warisna.
Bahkan, papakéan anu tadina dipilih kalayan pinuh ku rasa reueus, ayeuna digentos ku lawon kafan anu basajan.
Nalika jenazah diasupkeun kana liang kubur, teu aya saurang ogé anu milu asup pikeun maturan anjeunna, iwal ti amal anu parantos dilakukeunana. Rasulullah SAW ngadawuh:
يَتْبَعُ الْمَيِّتَ ثَلَاثَةٌ، فَيَرْجِعُ اثْنَانِ وَيَبْقَى وَاحِدٌ، يَتْبَعُهُ أَهْلُهُ وَمَالُهُ وَعَمَلُهُ، فَيَرْجِعُ أَهْلُهُ وَمَالُهُ وَيَبْقَى عَمَلُهُ
Hartina: “Aya tilu perkara anu ngiringan jalma maot, nyaéta kulawargana, hartana, sareng amalna. Dua perkara bakal mulang, sedengkeun hiji perkara bakal tetep marenganana. Kulawarga sareng hartana bakal mulang, ari amalna bakal tetep marenganana.” (HR. Bukhari sareng Muslim).
Kumaha sedihna upami salami hirup urang ngan ukur sibuk ngumpulkeun sagala rupa anu ahirna bakal ditinggalkeun, sedengkeun amal kahadéan kalahka dipopohokeun.
Ulah dugi ka urang janten jalma anu beunghar di dunya, nanging miskin bekel di ahérat.
Ulah dugi ka urang dipikawanoh ku réa jalma, nanging henteu dipikawanoh salaku hamba anu taat ka Allah
Ulah dugi ka nalika maot sumping, urang kakara sadar yén waktos pikeun ngomean diri parantos béak
Allah SWT ngagambarkeun kumaha kaduhungna manusa nalika maot parantos sumping:
حَتّٰىٓ إِذَا جَآءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّيْٓ أَعْمَلُ صَالِحًا فِيْمَا تَرَكْتُ ۚ كَلَّا ۚ إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَآئِلُهَا
Hartina: “(Kitu kaayaan jalma-jalma kafir), nepi ka nalika maot datang ka salah saurang di antara maranéhna, manéhna ngomong, ‘Duh Gusti abdi, mulangkeun abdi deui (ka dunya), sangkan abdi tiasa ngalakukeun amal kahadéan anu baheula ku abdi ditinggalkeun.’ Sakali-kali henteu! Saéstuna éta téh ngan ukur omongan anu diucapkeun ku manéhna wungkul.” (QS. Al-Mu’minun: 99–100).
Ayat ieu kedahna tiasa ngageterkeun haté urang. Margi engké bakal aya jalma anu miharep tiasa mulang deui ka dunya, ngan ukur pikeun ngalakukeun hiji hal, nyaéta ngomean amalna.
Nanging, kasempetan éta parantos katutup. Ku kituna, salami Allah masih maparin napas, salami jantung masih ngadégdég, sareng salami panon masih tiasa ningali, ulah sok ngundur-ngundur ngalakukeun kahadéan.
Upami salami ieu masih kirang rajin ngalaksanakeun salat, mimitian ayeuna ngomean salat. Upami masih seueur dosa, geura tobat. Upami kantos nganyenyeri manah batur, geura nyuhunkeun dihapunten. Upami gaduh hutang, usahakeun geura mayar. Upami sepuh urang masih aya, bagjaeun haténa.
Upami gaduh kulawarga, tuntun aranjeunna kana jalan Allah. Upami dipaparin langkung rezeki, sisihkeun sabagian pikeun ngabantosan sasama
Ulah ngantosan sepuh pikeun janten ahli ibadah. Ulah ngantosan gering pikeun émut ka Allah. Ulah ngantosan kaleungitan pikeun sadar kana sakumaha pentingna jalma anu dipikacinta.
Jamaah Jumat anu dipaparin rahmat ku Allah,
Maot henteu kedah ngajantenkeun urang sieun dina ngajalankeun kahirupan. Sabalikna, nginget kana maot kedahna ngajantenkeun urang langkung wijaksana dina ngajalankeun kahirupan.
Sing enya-enya dina ngajalankeun kahirupan, nanging ulah hilap yén dunya téh ngan ukur samentawis.
Sing soson-soson dina damel saolah-olah masih gaduh waktos anu panjang, nanging sing soson-soson ogé dina ngalaksanakeun amal ibadah saolah-olah ieu téh kasempetan anu pamungkas.
Margi urang henteu kantos terang, naha saatos kaluar ti masjid ieu urang masih dipaparin kasempetan pikeun patepang deui sareng dinten Jumat anu bakal datang.
Bisa waé ieu téh janten Jumat anu pamungkas pikeun urang. Bisa waé dinten ieu janten dinten anu pamungkas urang tiasa ningali raray jalma-jalma anu dipikacinta.
Mugia Allah SWT henteu ngajantenkeun urang kalebet kana golongan jalma-jalma anu kaduhung nalika maot sumping. Mugia urang sadaya dipundut ku Allah dina kaayaan husnul khatimah, kalayan mawa iman, takwa, sareng amal saleh. Aamiin ya Rabbal ‘alamin.
بَارَكَ اللَّهُ لِي وَلَكُمْ فِي الْقُرْآنِ الْعَظِيمِ، وَنَفَعَنِي وَإِيَّاكُمْ بِمَا فِيهِ مِنَ الْآيَاتِ وَالذِّكْرِ الْحَكِيمِ، وَتَقَبَّلَ مِنِّي وَمِنْكُمْ تِلَاوَتَهُ، إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ.
KHUTBAH II
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللّٰهُ. أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيْكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنْ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُوْلُهُ لَا نَبِيَّ بَعْدَهُ. اَللّٰهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ المُجَاهِدِيْنَ الطَّاهِرِيْنَ
أَمَّا بَعْدُ، فَيَا آيُّهَا الحَاضِرُوْنَ، أُوْصِيْكُمْ وَإِيَّايَ بِتَقْوَى اللّٰهِ وَطَاعَتِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ، وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى.
إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا. اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى سَيِّدِنَا إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ سَيِّدِنَا إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ كَمَا بَارَكْتَ عَلَى سَيِّدِنَا إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ سَيِّدِنَا إِبْرَاهِيمَ، فِى الْعَالَمِينَ إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ
اَللّٰهُمَّ اغْفِرْ لِلْمُسْلِمِيْنَ وَالْمُسْلِمَاتِ وَالْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنَاتِ. اَللّٰهُمَّ ادْفَعْ عَنَّا الْغَلَاءَ وَالْوَبَاءَ وَالطَّاعُوْنَ وَالْاَمْرَاضَ وَالْفِتَنَ مَا لَا يَدْفَعُهُ غَيْرُكَ عَنْ بَلَدِنَا هٰذَا اِنْدُوْنِيْسِيَّا خَاصَّةً وَعَنْ سَائِرِ بِلَادِ الْمُسْلِمِيْنَ عَامَّةً يَا رَبَّ الْعَالَمِيْنَ. رَبَّنَا اٰتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَ فِي الْاٰخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنَا عَذَابَ النَّارِ
عِبَادَ اللهِ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ. فَاذْكُرُوا اللهَ الْعَظِيْمَ يَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوْهُ عَلٰى نِعَمِهِ يَزِدْكُمْ وَلَذِكْرُ اللهِ اَكْبَرُ
Silahkan bergabung dengan kami di Grup Telegram, Wa, atau Facebook untuk mendapatkan materi terbaru dari KHUTBAHSINGKAT.com Sentuh 👉 GABUNG GRUP Kami menghimbau kepada pembaca untuk tetap mencantumkan penulis dan sumber sebagai bentuk amanah ilmiah dan penghargaan atas karya dakwah.





